کارمندان بااستعداد و باهوش، بازوان قدرتمند یک شرکت یا سازمان هستند. کارمندانی که با ایده‌های نو و سعی بسیار، برای پیشرفت سازمان تلاش می‌کنند. اما در بسیاری مواقع این کارمندان پس از مدتی کار خود را ترک می‌کنند و به شرکت‌های کوچکتر ملحق می‌شوند. نتایج تحقیقی که اخیرا بر روی ۱۰ هزار پروفایل لینکدین انجام شده، دلایل این تغییر شغل را روشن می‌کند.

یکی از مهم‌ترین دلایل پیشرفت شرکت‌های بزرگ، داشتن کارمندان با استعداد و سخت‌کوش در کنار تیم‌ها است. کارمندانی که همیشه با ایده‌های نو تلاش بر بهبود عملکرد سازمان دارند و برای رسیدن به اهداف کلی سازمان تلاش می‌کنند. اما مشکل اصلی شرکت‌های بزرگ، از دست دادن این کارمندان است. نتایج تحقیق بر روی ۱۰ هزار تغییر شغل در پروفایل‌های لینکدین نشان می‌دهد که کارمندان بااستعداد در حال کوچ کردن به شرکت‌های کوچک‌تر هستند. ۵۱ درصد این افراد در بیان دلیل ترک شغل خود، تلاش برای پیشرفت بیشتر و یافتن فرصت‌های جدید را عنوان می‌کنند. این در حالی است که تصور عمومی بر این است که در شرکت‌های بزرگ، موقعیت‌های بیشتر و امنیت شغلی و درآمدی بیشتری در انتظار کارکنان است. اما دلایل این تغییر شغل را می‌توان در موارد زیر عنوان کرد:

کارمندان بااستعداد، دیگر به صورت سنتی کار نمی‌کنند

کارمندان امروزی و به خصوص قشر بااستعداد آنها، دیگر نمی‌توانند مانند قبل به صورت کارمندی کار کنند و به نوعی دوست دارند در پیشرفت کار شرکت با کارفرمای خود شریک باشند و خود را جزء مهمی از تیم شرکت می‌دانند. آنها بر این باورند که هیچ جایگاهی در سازمان دائمی نیست و باید همواره در حال پیشرفت برای بهبود تیمی باشند که جزئی از آن هستند.

حقوق و مزایای بالا، وسایل خوبی برای نگه‌داشتن افراد بااستعداد نیستند

روش‌های کاری در دنیای جدید بسیار تغییر کرده‌اند. زمان‌های کاری در شرکت‌های نوپا بسیار منعطف هستند و به نوعی برنامه‌ریزی می‌شوند که کارمندان در زمان کار احساس راحتی و البته احساس مسئولیت بیشتری داشته باشند چرا که در این شرکت‌ها وظایف و جایگاه‌ها براساس علاقه افراد تعیین می‌شوند. شرکت‌های بزرگ نمی‌توانند با این قوانین جدید کنار بیایند و با افزایش حقوق و مزایا (که به اصطلاح، دستبند طلایی خوانده می‌شود) قصد دارند کارمندان را داخل تیم خود نگه دارند. نتایج تحقیقات نشان می‌دهد افراد بااستعداد حاضرند حقوق و مزایای بالا را به خاطر روند کاری کسل‌کننده و انجام کاری که به آن علاقه ندارند نادیده بگیرند و شغل خود را ترک کنند.

اما راه حل اساسی که می‌تواند به شرکت‌ها در نگه‌داشتن کارمندان با استعداد یا استخدام کارمندان مفید جدید کمک کند چیست؟

در مورد شرایط و محیط کاری سازمان، اطلاعات منتشر کنید

وقتی شما در مورد شرایط کاری و محیط تعاملی کارمندان اطلاعات شفاف و جذاب منتشر کنید، می‌توانید قشر بااستعداد را به سمت خود جذب کنید. کافی است فضای کاری شرکت را منعطف‌تر کرده و در مورد آن داستان منتشر کنید. در مورد نحوه استخدام، داستان‌های موفقیت، داستان‌های پیشرفت کارمندان قبلی و این نوع اتفاقات، داستان‌هایی را منتشر کنید. سعی کنید یک برند استخدامی برای سازمان خود ایجاد کنید و بر روی آن سرمایه‌گذاری کنید. وقتی اطلاعات مفید و جذابی از شرکت شما در فضای اینترنت و بین افراد دست به دست شود (مانند تصاویری که از محیط کاری گوگل منتشر می‌شود)، کارمندان با استعداد خواه ناخواه به سمت شما جذب می‌شوند. از کارمندان فعلی برای انتشار این مطالب استفاده کنید. از آنها بخواهید داستان موفقیت‌های خود در شرکت، فرصت‌های پیشرفت و دلایل علاقه به شغل و جایگاه کنونی را بنویسند. سعی کنید از تصاویر برای نشان دادن فضای کاری خود، بهره بگیرید.

کنترل مغزی اعضای مصنوعی، ایده‌‌ی بسیار پیشرو و البته جذابی است که کم کم دارد راه خود را به سمت دنیای واقعی باز می‌‌کند. به لطف پیشرفت‌‌های قابل توجهی که در سال‌‌های اخیر در علم اعصاب و رباتیک پدید آمده است اکنون پژوهشگران می‌‌توانند ادعا کنند که انقلابی بزرگ در این حوزه در راه است. انقلابی که در آن شما قادرید کوچکترین حرکات دست همچون حرکات انگشتان دست رباتیک را نیز تنها به کمک مغزتان کنترل کنید.

تاکنون حتما ابزارهای کنترل شونده با مغز زیادی را با هدف کمک به افراد ناتوان دیده‌اید؛ ابزارهایی که بسیاری از آن‌‌ها با وجود پیچیدگی‌‌های فراوان و البته فناوری‌های بسیار پیشرفته، همچنان در رقابت با دست طبیعی انسان از توانایی‌‌های بسیار محدودی برخوردار بودند. دست‌‌هایی که حتی می‌‌توانستند حس لامسه را به فرد بازگردانند یا سامانه‌‌هایی که می‌‌توانستند دو دست مصنوعی را به طور همزمان کنترل کنند یا حتی از آن هم بهتر دست فرد دیگری را به کنترل شما در بیاورد!

هم اکنون اما پژوهشگران دانشگاه جان هاپکینز -یکی از معتبرترین دانشگاه‌‌های پزشکی در جهان- دستی را ساخته‌اند که قابلیت‌‌هایی بسیار فراتر از دست‌‌های مصنوعی پیشین ارائه می‌‌دهد؛ قابلیت کنترل انگشتان آن هم به صورت کاملا مجزا از یکدیگر تنها به کمک مغز. این گروه برای این کار نه از یک فرد معلول بلکه از شخصی سالم که البته به صرع دچار بود بهره گرفتند تا در حین عمل نقشه‌برداری مغزی که برای تعیین دقیق نقطه‌‌ی آغاز حملات صرع و تشنج‌‌ها استفاده می‌‌شود، آرایه‌‌ای از ۱۲۸ الکترود را بر روی مغز او نصب کرده و به کمک آن دست مصنوعی را به حرکت در بیاورند. این پژوهشگران پس از این، با کمک یک رایانه و نرم‌افزار تحلیل سیگنال‌‌های الکتریکی، فرد را به گونه‌‌ای آموزش دادند که بتواند انگشتان این دست مصنوعی را به حرکت در بیاورد.

برای این کار آن‌‌ها ابتدا توجه خود را به اندازه‌گیری فعالیت الکتریکی مغز زمانی که دستکشی مخصوص را به دست فرد پوشانده بودند، معطوف کردند. این دستکش به لرزاننده‌‌های کوچکی مجهز بود که با لرزش خود حس لامسه را در مغز فرد تحریک می‌‌کردند. با تحریک هر انگشت به صورت مجزا و ثبت سیگنال‌‌هایی که از مغز به دست می‌‌آمد، آنها می‌‌توانستند محل دقیق هر یک از انگشتان فرد را تعیین کنند.

خب حالا با در اختیار داشتن این اطلاعات ارزشمند از لامسه‌‌ی فرد و البته ربات‌‌هایی توانمند، این گروه برنامه‌‌ای را ساختند که می‌‌توانست بسته به منطقه‌‌ی فعال در مغز فرد، انگشت مربوط به آن را نیز به حرکت درآورند. با به کارگیری تمام این اطلاعات این فرد می‌‌توانست تنها با فکر کردن به حرکت هر یک از انگشتانش آن انگشت را در اندام مصنوعی رباتیک به حرکت درآورد.

در ابتدای کار، این اندام قادر بود با دقتی ۷۶ درصدی تحت کنترل فرد باشد؛ اما پژوهشگران توانستند با یکی کردن دو انگشت (انگشت کوچک و انگشت حلقه) این دقت را به حدود ۸۸ درصد برسانند. به گفته‌‌ی آن‌‌ها بخشی از مغز که مسئول حرکت دادن این دو انگشت است در اکثر افراد با هم همپوشانی دارند و حتی در حالت طبیعی نیز بسیاری از مردم این دو را با هم حرکت می‌‌دهند بنابراین افزایش دقت هم طبیعی است.

این سامانه اندام مصنوعی اگرچه در مراحل اولیه‌‌ی توسعه‌‌ی خود قرار دارد و در حقیقت تنها اثباتی بر امکان‌پذیری و مفهوم این شیوه‌‌ی ساخت است، ولی می‌‌توان انتظار داشت با توسعه‌‌ی بیشتر آن، افراد معلول بتوانند به شکلی طبیعی از اندام‌‌های مصنوعی خود با ریزترین جزئیات دست‌‌های طبیعی همچون حرکت دقیق انگشتان بهره بگیرند. البته تا رسیدن آن به بازار راه زیادی مانده است و فناوری آن بسیار گران‌قیمت و البته پیچیده است؛ چرا که نیاز به طرح نقشه‌‌های مغزی بسیار زیاد و البته به کارگیری روش‌‌های بسیار نوآورانه و دشواری برای ساخت و برنامه‌ریزی است.

جزییات این پژوهش را می‌‌توانید در نشریه‌‌ی علمی مهندسی اعصاب Journal of Neural Engineering مطالعه کنید.

استارت‌آپ استرالیالی Fontus در حال توسعه‌‌ی بطری آب جدیدی است که می‌‌‌تواند از هوا آب بگیرد، بله، درست است، این بطری از هوا آب می‌‌‌گیرد! مشابه چنین بطری تاکنون به بازار عرصه نشده است چرا که این بطری می‌‌‌تواند مستقیما از رطوبت هوا خود را از آب پر کند.

به دست آوردن آب از رطوبت هوا با بهره‌گیری از روش‌‌هایی همچون میعان آب سال‌ها است که به‌کار برده می‌شود. اما در سال‌‌های اخیر بهره‌گیری از چنین شیوه‌‌هایی به شدت مورد توجه قرار گرفته است چرا که این سازوکار به دست آوردن آب به ویژه برای کسانی که نیاز به آب همیشگی دارند، همچون دوچرخه‌سواران یا کوهنوردان حرفه‌‌ای یا افرادی که به آب نوشیدنی تمیز دسترسی کمی دارند بسیار مهم به شمار می‌‌‌آید.

این ابزار که یکی از فینالیست‌‌های جایزه‌‌ی Dyson سال ۲۰۱۴ نیز به شمار می‌‌‌آید، از انرژی به دست آمده از صفحات خورشیدی برای به‌کار انداختن محفظه‌‌ی میعانی که بخار آب هوا را تبدیل به آب نوشیدنی می‌‌‌کند بهره می‌برد. با جریان پیدا کردن هوای حاوی رطوبت به درون دستگاه پس از گذر از فیلتری که ذرات گرد و غبار و حشرات احتمالی را جدا می‌‌‌کند و برخورد هوا به صفحات آبگریزی که در دستگاه قرار گرفته‌اند، رطوبت به صورت قطرات آب در می‌آید.

این شرکت ادعا می‌‌‌کند این بطری که قرار است در دو مدل Airo و Ryde (مخصوص دوچرخه سواری) عرضه شود می‌‌‌تواند در عرض ۱ ساعت حدود ۰٫۵ لیتر آب تولید کند. اخیرا، این شرکت که سرمایه خوبی از دولت استرالیا برای ادامه‌‌ی توسعه‌‌ی فناوری خود دریافت کرده است برنامه‌ریزی‌‌های لازم برای تولید انبوه را انجام داده است. البته هنوز راه زیادی از مرحله‌‌ی مسابقه و نمونه اولیه تا رسیدن به تولید انبوه وجود دارد به ویژه روشی که برای شروع توزیع محصول انتخاب شده جذب سرمایه عمومی است. همچنین این شرکت قصد دارد آزمون‌‌های بیشتری روی محصول خود انجام دهد که امیدوار است بتواند از سرمایه‌‌ی عمومی جذب شده برای این کار استفاده کند.

بدون مصرف هیچ‌گونه انرژی خارجی تولید آب از طریق جذب رطوبت هوا می‌‌‌تواند روش خوبی برای کشورهای کم آب باشد اگرچه این روش نیز مضرات خود را برای زیست بوم با کاهش رطوبت هوا در پی خواهد داشت، ولی به‌کارگیری چنین روش‌‌هایی در مواقع بحرانی بسیار مفید فایده خواهد بود.