در سیستم عامل‌های مختلف به صورت پیش‌فرض می‌توان فایل‌ها و پوشه‌های مختلف را پنهان کرد و هیچ نیازی به نرم‌افزار‌های جانبی وجود ندارد. پس اگر از کامپیوتر خود با کسی دیگر به صورت مشترک استفاده می‌کنید یا اینکه می‌خواهید محافظه‌کارانه فایل‌های خود را پنهان نگه دارید، در ادامه با زومیت همراه باشید تا شما را با نحوه مخفی کردن فایل و پوشه در سیستم‌ عامل‌های مختلف آشنا کنیم.

در ابتدا ذکر این نکته لازم به نظر می‌رسد که یک فایل یا پوشه مخفی شده دقیقا همان فایل و پوشه‌ای معمولی و عادی است با این تفاوت که همراه با گزینه “مخفی شدن” تنظیم شده است. برای شروع، با ویندوز این بحث را آغاز می‌کنیم، سپس به سراغ سیستم‌عامل‌های گنو/لینوکس و مشتقات این سیستم عامل می‌رویم و در آخر نیز سری به سیستم عامل محبوب اپل یعنی مک OS X می‌زنیم.

مخفی کردن فایل یا پوشه در ویندوز

به منظور مخفی کردن یک فایل یا پوشه در ویندوز، ویندوز اکسپلورر یا پنجره مرورگر‌های فایل ویندوز را باز کنید و فایل یا پوشه‌ای که قصد مخفی کردنش را دارید پیدا کنید. بر روی آن کلیک راست کنید و گزینه Properties را انتخاب کنید.

در پنجره باز شده و در تب General تیک گزینه Hidden را مطابق شکل زیر بزنید، سپس با زدن OK یا Apply فایل یا پوشه شما مخفی خواهد شد.

ویندوز روش دومی نیز برای مخفی کردن فایل یا پوشه‌ها دارد که با نام “system file” شناخته می‌شود. در واقع این روش به طور کلی جداست که با استفاده از آن فایل‌های سیستمی و پوشه‌ها غیب می‌شوند. این راه‌حل کمی پیچیده‌تر از روش اول است و توصیه می‌کنیم با همین روش اول فایل یا پوشه‌های شخصی خود را مخفی کنید.

ظاهر کردن فایل یا پوشه‌ پنهان شده در ویندوز

برای ظاهر کردن فایل یا پوشه در ویندوز ۸، در بخش بالایی صفحه بر روی تب View کلیک کنید و در بخش show/hide تیک گزینه Hidden items را بزنید تا فایل یا پوشه‌های مخفی شده با ظاهری شفاف ظاهر شوند تا به راحتی می‌توانید بفهمید که کدام یک مخفی و کدام به صورت معمولی قابل رویت هستند.

در ویندوز ۷، بر روی دکمه Organize در نوار ابزار بالای صفحه کلیک کنید و گزینه Folder and search options را انتخاب کنید.

به تب View بروید و گردی گزینه Show hidden files, folders, and drives را مطابق شکل زیر پر کنید. بر روی OK یا Apply کلیک کنید تا تغییرات ذخیره شوند و فایل‌های پنهان شده ظاهر گردند.

پنهان کردن فایل یا پوشه در سیستم عامل‌های گنو/لینوکس

روش پنهان کردن فایل‌ها و پوشه در سیستم عامل گنو/لینوکس بسیار ساده است و برای اینکار لازم است تنها یک نقطه را در ابتدای اسم هر چیزی که می‌خواهید پنهان شود بگذارید. برای پنهان کردن فایل یا پوشه‌، به تنظیمات تغییر نام آن بروید و یک نقطه را در ابتدای اسم فایل یا پوشه دلخواه خود بگذارید. برای مثال شما یک پوشه با نام Secrets دارید، حالا برای مخفی شدن نام آن را به Secrets. (یک نقطه در ابتدای نام) تغییر می‌دهید. مدیریت کنند‌های فایل و دیگر ابزار‌ها از این به بعد این پوشه را به صورت پیش‌فرض نشان نمی‌دهد.

همانطور که خودتان اطلاع دارید سیستم عامل اندروید نیز یکی از مشتقات سیستم عامل گنو/لینوکس محسوب می‌شود، پس همین روش در اندروید نیز کار خواهد کرد و بدون هیچ اپلیکیشنی می‌توانید در فایل منیجر اندروید فایل یا پوشه‌ها را مخفی کنید.

ظاهر کردن فایل یا پوشه در سیستم‌عامل‌های گنو/لینوکس

برای ظاهر کردن فایل‌های مخفی به فایل منیجر لینوکس خود بروید و بر روی تب بالایی View کلیک کنید و سپس گزینه Show hidden را انتخاب کنید. میانبر دیگری که در توزیع‌های دیگر گنو/لینوکس مبتنی بر گنوم برای ظاهر کردن فایل‌ها و فولدر‌های مخفی شده وجود دارد کلید ترکیبی Ctrl+H است. اگر این دو دکمه بر روی کیبورد خود را همزمان فشار دهید فایل‌ها و فولدر‌های مخفی شده ظاهر خواهند شد.

همانطور که در تصویر زیر نیز مشاهده می‌کنید با انجام اینکار تمام فایل‌ها یا فولدر‌هایی که با یک نقطه در ابتدای نام‌شان مخفی شده بودند، قابل رویت شده‌اند.

شما حتی می‌توانید در منوی کلیک راست برای باز کردن بخش‌های مختلف نیز فایل‌های مخفی آن قسمت را ظاهر کنید. برای این منظور در اوبونتو یا هر توزیع دیگر لینوکس مبتنی بر گنوم، بر روی بخش دلخواه کلیک راست کنید و گزینه Show Hidden Files را انتخاب کنید.

مخفی کردن فایل یا پوشه در مک OS X

مک نیز از ویژگی گذاشتن کاراکتر نقطه برای پنهان کردن فایل‌ها و پوشه‌های مختلف پشتیبانی می‌کند اما ویژگی دیگری با نام “hidden” وجود دارد که این سیستم عامل از آن نیز پیروی می‌کند. البته در مک برای پنهان یا ظاهر کردن فایل و پوشه‌ها کمی کارمان سخت‌تر است پس با دقت در ادامه با ما باشید.

برای پنهان شدن پوشه یا فایلی که می‌خواهید، گذاشتن یک نقطه در ابتدای آن را امتحان کنید تا مک به شما بگوید: “این نام به سیستم تعلق دارد”. به غیر از این روش دیگر هیچ راهی در رابط گرافیکی مک برای مخفی کردن فایل‌ها یا پوشه‌ها وجود ندارد، پس باید دست به دامان ترمینال مک شویم که با آن روش دومی برای پنهان کردن فایل‌ها و پوشه‌ها به وجود می‌‌آید.

پنهان کردن فایل یا پوشه توسط یک دستور خیلی ساده در مک قابل اجراست، یک پنجره ترمینال باز کنید (با فشار دادن همزمان دکمه‌های Command +Space)، شیوه کاری آن را به جستجوی Spotlight ببرید و دکمه Enter را فشار دهید.

دستور زیر را در ترمینال وارد کنید، اما Enter را فشار ندهید:

Chflags hidden

مطمئن شوید که پس از نوشتن کلمه hidden یک فاصله گذاشته باشید:

سپس در Finder به دنبال فایل یا پوشه‌ای که قصد مخفی کردنش را دارید بگردید، پس از آنکه پیدا شد با کشیدن آن بر روی ترمینال و سپس آزاد کردنش، مسیر دقیق قرارگیری آن به ترمینال گفته می شود.

حال با فشردن دکمه Enter بر روی کیبورد فایل یا پوشه‌ای که به ترمینال آدرس داده‌اید را مخفی کنید. برای ظاهر کردن پوشه یا فایل نیز با استفاده از دستور “chflags nohidden” فایل‌ها یا پوشه‌های خود را قابل نمایش کنید.

ظاهر کردن فایل یا پوشه‌ها در مک OS X

در مک OS X دکمه‌های ترکیبی وجود دارد که می‌توان فایل‌های مخفی را با آن‌ها ظاهر کرد. تنها لازم است همزمان سه دکمه Shift+ Command + نقطه را فشار دهید تا همه چیز قابل رویت شود. البته به یاد داشته باشید که این دستور فقط در صفحات کوچک باز و بسته شونده سیستم عامل کار می‌کنند، و در خود Finder مک اجرایی نیستند. با اینحال بهترین و آسان‌ترین راه برای ظاهر کردن فایل‌ها و پوشه‌های یک بخش به نظر همین روش است.

در خود Finder نمی‌توان گزینه‌ای گرافیکی برای ظاهر کردن فایل‌های پنهان شده پیدا کرد. به جای آن می‌توانید از دستورات ترمینال استفاده کنید. در ابتدا یک پنجره ترمینال را باز کنید. سپس دستورات زیر را در مک OS X 10.9 Mavericks وارد کنید. با وارد کردن این دستور Finder از این پس همیشه فایل‌های مخفی شده سیستم را به شما نشان می‌دهد و با شروع مجدد آن این تغییر ایجاد می‌شود. شبیه به تصویر زیر به ترتیب این دو دستور را در ترمینال وارد کنید و دکمه Enter را فشار دهید:

defaults write com.apple.finder AppleShowAllFiles TRUE

killall Finder

در نسخه‌های قبلی مک OS X مثل ۱۰٫۷ Mountain Lion  ۱۰٫۸ ،Lion و ۱۰٫۶ Snow Leopard نیز همین دستور را باید به کار برد اما بخش ”com.apple.finder” را به “com.apple.Finder” تغییر دهید. در این سیستم‌عامل‌ها حرف F انگلیسی باید به صورت بزرگ نوشته شود.

با وارد کردن این دستورات همانطور که قبلا گفتیم همه فایل‌ها و پوشه‌های مخفی شده نمایش داده می‌شوند. اما برای اینکه متوجه فرق فایل‌های معمولی و فایل‌های پنهان شده شوید، آن‌ها به صورت شفاف نشان داده می‌شوند (مثل شکل زیر).

و برای اینکه دوباره همین فایل‌ها را مخفی کنید دستور زیر را در پنجره ترمینال وارد کنید:

defaults write com.apple.finder AppleShowAllFiles FALSE

killall Finder

به یاد داشته باشید که در نسخه‌های قدیمی مک OS X باید از حرف بزرگ F استفاده کنید، بدین صورت: “com.apple.Finder”مخفی کردن فایل‌های سیستمی باعث عدم دسترسی مستقیم افراد مختلف به آن فایل‌ها یا پوشه‌ها می‌شود اما هر کسی اگر کمی با سیستم شما کار کند می‌تواند با چند کلیک آن‌ها را ظاهر کند (البته در مک کمی مشکل‌تر است). با اینحال اگر قصد دارید فایل‌های شخصی یا محرمانه خود را رمزنگاری کنید بهتر است از نرم‌افزار‌های انکریپت کننده فایل یا قفل گذار استفاده کنید تا هر کسی نتواند به راحتی به فایل یا پوشه‌های محرمانه شما دسترسی پیدا کند.

منبع: www.zoomit.ir

شبکه‌. این واژه امروزه به یکی از محبوب‌ترین و پرکاربردترین بخش‌های دنیای فناوری و کامپیوتر اختصاص دارد. کافی است نگاهی به موضوعات خبری، فناوری‌ها یا حتی دوره‌های آموزشی بیاندازید تا به محبوبیت این مبحث پی ببرید. شبکه آن طور که خیلی‌ها تصور می‌کنند سخت و پیچیده نیست. با صرف زمان و مطالعه منابع مناسب، هر کسی می‌تواند در زمینه شبکه به یک متخصص برجسته‌ تبدیل شود. ما در پیمودن قدم‌های اول و آشنایی اولیه در این زمینه به شما کمک می‌کنیم.

در قسمت اول از سری مقالات آشنایی با شبکه‌های کامپیوتری به شبکه‌ باسیم پرداختــیم. در ادامه این مبحث با شبکه‌های بی‌سیم آشنا می‌شویم.

توضیح: بخشی از مفاهیم بیان شده در این مقالات ممکن است برای کاربران حرفه‌ای، ابتدایی به نظر برسد. اما لطفاً ســایر کاربران را نیز مدنظر داشته باشید.

شبکه‌های بی‌سیم

شبکه‌های بی‌سیم، بسیار شبیه شبکه‌های باسیم هستند. تفاوت اصلی این دو شبکه این است که برخلاف شبکه‌های باسیم، در شبکه‌های وایرلس، دستگاه‌ها برای اتصال به روتر از کابل (سیم) استفاده نمی‌کنند. در‌واقع به جای کابل، از ارتباط بی‌سیم استفاده می‌کنند که تحت عنوان وای‌فای (Wireless Fidelity) شناخته می‌شود. Wi-Fi نام دیگر استاندارد شبکه ۸۰۲٫۱۱ است. استانداردی که توسط انستیتو مهندسان برق و الکترونیک (IEEE) پشتیبانی می‌شود. با توجه به این مسأله، دستگاه‌های وایرلس، نیازی به پورت نداشته و تنها کافی‌ است مجهز به آنتن باشند. این آنتن در مواردی درون دستگاه، مخفی شده است.

به طور معمول، در شبکه‌های خانگی هر دو دستگاه باسیم و بی‌سیم وجود داشته و با یکدیگر در ارتباط هستند؛ از این رو ممکن است به Access Point یا Wi-Fi Client نیاز داشته باشند.

Access Point

اکسس‌پوینت یک دستگاه مرکزی است که سیگنال‌های وای‌فای را برای کلاینت‌های شبکه ارسال می‌کند. به طور کلی هر شبکه‌ای وایرلسی که شما هنگام قدم زدن در خیابان یا ایستادن در امکان عمومی یا فرودگاه‌ها بر روی تلفن‌همراه خود مشاهده می‌کنید از یک اکسس‌پوینت برای شما ارسال شده است.

شما می‌‌توانید با خرید یک اکسس‌پوینت مجزا و اتصال آن به روتر یا سوئیچ، سیگنال وای‌فای را در شبکه خود فراهم کنید. اما معمولاً بهتر است یک روتر وایرلس (که یک پورت WAN و یک پورت LAN دارد) مجهز به یک اکسس‌پوینت داخلی خریداری کرد. بعضی از روترها هم با دو اکسس‌پوینت داخلی (Dual-Band Router) عرضه می‌شوند.
امروزه بسیاری از مودم های ADSL یا وای-ماکس دارای اکسس‌پوینت داخلی هستند و اینترنت را به صورت بی سیم در اختیار کاربر قرار می‌دهند.

Wi-Fi Client

یک Wi-Fi Client یا WLAN Client، وسیله‌ای است که می‌تواند سیگنال‌های منتشر شده به وسیله اکسس‌پوینت را شناسایی کرده و به شبکه آن متصل شود.

اکثر لپ‌تاپ‌ها، تلفن‌های هوشمند و تبلت با وای‌فای و اتصال به شبکه‌های بی‌سیم سازگار‌ هستند. آن دسته از وسایلی که سازگار نیستند هم می‌توانند به کمک کارت‌های وای‌فای USB یا آداپتور‌های PCIe وای‌فای به شبکه‌های بی‌سیم متصل شوند. برای راحتی می‌توان اینگونه تصور کرد که Wi-Fi Client ها، پورت‌ و کابل‌ شبکه نامرئی برای اتصال به شبکه دارند!

توضیح: از نظر فنی می‌توان بدون استفاده از اکسس‌پوینت، دو کلاینت وای‌فای را به هم متصل کرد. دقیقاً مشابه همان‌ روشی که در شبکه‌های باسیم و به کمک یک کابل شبکه انجام می‌شود. از آنجا که این روش راه اندازی شبکه کمی پیچیده است، معمولاً مورد استفاده قرار نمی‌گیرد.

برد وای‌فای (Wi-Fi Range)

برد سیگنال‌های وای‌فای، شعاع انتشار سیگنال‌های منتشر شده توسط اکسس‌پوینت است. معمولاً سیگنال‌های وای‌فای تا فاصله ۴۵ متری از اکسس‌پوینت مؤثر و کاربردی محسوب می‌شوند. البته این فاصله با توجه به قدرت دستگاه‌های درگیر در شبکه، شرایط محیطی و علی‌الخصوص استاندارد امواج وای‌فای متغییر است.

یک اکسس‌پوینت ایده‌آل و قدرتمند، قادر است سیگنال‌های وای‌فای را تا شعاع ۹۰ متری یا حتی بیشتر منتشر کند.

استاندارد امواج (سیگنال‌های) وای‌فای، تعیین‌کننده سرعت یک ارتباط بی‌سیم نیز هست. به همین دلیل، کار با وای‌فای و پیکربندی شبکه‌های مبتنی بر آن، در مواقعی پیچیده و گیج‌کننده می‌شود.

فرکانس باندها

باندها در حقیقت سیگنال‌های رادیویی هستند که توسط استانداردهای وای‌فای مورد استفاده قرار می‌گیرند. فرکانس‌ این سیگنال‌ها عبارتند از ۲.۴ گیگاهرتز، ۵ گیگاهرتز و ۶۰ گیگاهرتز.

۲.۴ گیگاهرتز، در حال حاضر محبوب‌ترین و متداول‌ترین فرکانس وای‌فای است. به این معنا که توسط اکثر دستگاه (Wi-Fi Client)ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر وای‌فای کلاینت‌ها، دستگاه الکترونیکی دیگری مانند تلفن‌های بی‌سیم نیز از این فرکانس استفاده می‌کنند.

همانگونه که می‌توان حدس زد، کیفیت این فرکانس کمتر از فرکانس ۵ گیگاهرتز است.

بسته به استاندارد وای‌فای، بعضی از دستگاه‌ها، از یک یا هر دو استاندارد ۲.۴ و ۵ گیگاهرتزی پشتیبانی می‌کنند. البته دستگاه‌هایی نیز وجود دارند که از هر سه استاندارد پشتیبانی کرده و دستگاه‌های Tri-Band نامیده می‌شوند. با توجه به این تعریف، دستگاه‌هایی که از دو استاندارد پشتیبانی می‌کنند، Dual-Band نامیده می‌شوند.

در ادامه با استانداردهای وای‌فای فعلی آشنا می‌شویم.

۸۰۲٫۱۱b

این نمونه، اولین استاندارد وایرلس تجاری محسوب می‌شود که در سال ۱۹۹۹ عرضه شد. بالاترین سرعت تبادل اطلاعات در این استاندارد، ۱۱ مگابیت در ثانیه است و تنها از فرکانس ۲.۴ گیگاهرتز استفاده می‌کند. این استاندارد همچنان توسط اکسس‌پوینت و روترهای جدید پشتیبانی می‌شود.

۸۰۲٫۱۱a

این استاندارد، مشابه نمونه قبلی است، با این تفاوت حداکثر سرعت ۵۴ مگابیت در ثانیه را برای کاربر فراهم کرده و از فرکانس ۵ گیگاهرتز استفاده می‌کند. این استاندارد هم همچنان توسط اکثر اکسس‌پوینت و روترهای جدیدتر پشتیبانی می‌شود.

۸۰۲٫۱۱g

این استاندارد، سال ۲۰۰۳ معرفی شد. در استاندارد ۸۰۲٫۱۱g برای اولین بار شبکه‌های وایرلس «وای‌فای» نامیده شدند. این استاندارد که حداکثر سرعت ۵۴ مگابیت در ثانیه را فراهم نموده، از فرکانس ۲.۴ گیگاهرتز بهره می‌برد. تفاوت این استاندارد با استاندارد قبلی در برد بیشتر سیگنال‌های آن است. این استاندارد همچنان در بعضی تلفن‌های هوشمند مانند آیفون ۳G و آیفون ۳GS و اکسس‌پوینت‌های جدیدتر پشتیبانی می‌شود.

۸۰۲٫۱۱n یا Wireless-N

این استاندارد از سال ۲۰۰۹ در دسترس کاربران قرار گرفت و در حال حاضر، متداول‌ترین استاندارد وای‌فای محسوب می‌شود. این استاندارد، در‌واقع نسخه‌ای اصلاح‌شده و بهبود یافته از استانداردهای پیشین است. بهبودهای این استاندارد در موارد مختلفی مانند برد (Range) سیگنال‌ها، پشتیبانی از دو فرکانس ۲.۴ و ۵ گیگا‌هرتزی بود. این استاندارد، زمینه را برای ظهور روترهای Dual-Band فراهم نمود، دستگاه‌هایی که بر روی هر دو فرکانس استاندارد Wireless-N به خوبی کار می‌کردند.

استاندارد Wireless-N، بر روی هر یک از فرکانس‌های اشاره شده، در سه سطح single-stream و dual-stream و three-stream در دسترس است که به ترتیب سرعت ۱۵۰، ۳۰۰ و ۴۵۰ مگابیت در ثانیه را فراهم می‌کند. این استاندارد منجر به تولید سه نوع روتر Dual-Band شد:

– روترهای N600 : پشتیبانی از هر دو فرکانس و ارائه سرعت ۳۰۰ مگابیت در ثانیه

– روترهای N750 : ارائه سرعت ۳۰۰ مگابیت در ثانیه برای یکی از فرکانس‌ها و سرعت ۴۵۰ مگابیت در ثانیه برای فرکانس دیگر

– روترهای N900 : پیشتیبانی از هر دو فرکانس با سرعت ۴۵۰ مگابیت در ثانیه

توضیح: برای ارتباط از طریق وای‌فای، هر دو دستگاه باید در یک باند فرکانسی کار بکنند. برای مثال یک کلاینت وای‌فای ۲.۴ گیگا‌هرتزی (مانند آیفون ۴)، نمی‌تواند به یک اکسس‌پوینت با باند ۵ گیگاهرتز متصل بشود. در مواردی هم که کلاینت از هر دو باند پشتیبانی می‌کند، معمولاً از یک فرکانس ثابت برای اتصال استفاده ‌می‌کند. برای مثال وقتی اولویت با کارآیی باشد، دستگاه از باند ۵ گیگا‌هرتز بهره خواهد برد.

۸۰۲٫۱۱ac یا ۵G Wi-Fi (وای‌فای نسل پنجم)

آخرین استاندارد وای‌فای تنها از فرکانس ۵ گیگا‌هرتز استفاده کرده و در حال Three-Stream، سرعت انتقالی نزدیک به ۱.۳ گیگا‌بیت در ثانیه را فراهم می‌کند. این نسل، از تنظیمات Double-Stream و Single-Stream نیز پشتیبانی می‌کند که به ترتیب با سرعت ۹۰۰ و ۴۵۰ مگابیت در ثانیه سازگار هستند.

توضیح: سرعت حالت Single-Stream در استاندارد ۸۰۲٫۱۱ac، با سرعت Three-Stream در استاندارد ۸۰۲٫۱۱n برابر است.

در حال حاضر، تعداد محدودی روتر سازگار با استاندارد ۱۱٫۸۰۲ac در بازار وجود دارد. اما با ورود تبلت‌ها و تلفن‌های هوشمندی که روتر داخلی سازگار با این استاندارد دارند، آینده این استاندارد درخشان‌تر خواهد شد.

از نظر فنی، استاندارد ۸۰۲٫۱۱ac سه برابر سریعتر از استاندارد ۸۰۲٫۱۱n است. و به همین دلیل انرژی کمتر برای دریافت اطلاعات مصرف می‌کنند و در نتیجه با باتری دستگاه‌های همراه ملایم‌تر برخورد می‌کند! اما در عمل چون سرعت انتقال از سرعت تئوریک محیط آزمایشگاهی کمتر است، ۸۰۲٫۱۱ac دو برابر سریعتر از استاندارد Wireless-N است.

۸۰۲٫۱۱ad یا WiGig

این استاندارد، در زمان برگزاری نمایشگاه CES 2013 به اکوسیستم وای‌فای وارد شد. پیش از این زمان، WiGig را به عنوان نوع متفاوتی از شبکه بی‌سیم می‌شناختند.

۸۰۲٫۱۱ad از فرکانس ۶۰ گیگاهرتز استفاده می‌کند که منجر به ارائه سرعتی در حدود ۷ گیگابیت در ثانیه (یعنی هفت برابر سریعتر از یک اتصال Gigabit Ethernet) می‌شود.

اما در مقایسه با سایر استانداردها، از بردی کوتاه‌تر (در حدود ۹ متر) برخوردار است. به همین دلیل این استاندارد برای پوشش‌های محیطی و دستگاه‌های جانبی نزدیک، مثل لپ‌تاپ‌ها یا ایستگاه‌های تبلیغاتی مناسب‌تر است.

پس از CES 2013، روز به روز به تعداد دستگاه‌های پشتیبان کننده از این استاندارد افزوده می‌شود. البته پیشتیانی از این استاندارد در دستگاه‌های مختلف در کنار استانداردهای دیگر انجام می‌شود.

نکاتی پیرامون شبکه‌ها

در شبکه‌های باسیم، به محض متصل نمودن کابل به دستگاه، ارتباط برقرار شده و Stable می‌شود. برقراری ارتباط در شبکه‌های وایرلس، کمی پیچیده‌تر است.

هنگامی که سیگنال وای‌فای از طریق اکسس‌پوینت ارسال (Broadcast) می‌شوند، واقعاً همه چیز روی هوا است! هر شخصی که مجهز به یک کلاینت وای‌فای باشد، می‌تواند به این اکسس‌پوینت متصل شود. این خاصیت، ممکن است منجر به بروز تهدیدهای امنیتی زیادی بشود. برای جلوگیری از وقوع اینگونه اتفاقات، شبکه‌های وای‌فای معمولاً به کمک کلمه‌عبور ( و در شرایط حیاتی‌تر به کمک کلمه‌عبور رمزنگاری شده) از اتصال‌های غیرمجاز جلوگیری می‌کنند. در حال حاضر متد‌های مختلفی برای محافظت از شبکه‌های وای‌فای وجود دارد که به آن‌ها متدهای تصدیق‌ هویت (Authentication Methods) گفته‌ می‌شود. WPA ،WEP و WPA 2 از جمله این متدها هستند.

متد WPA 2 مانند WPA، از پروتکل تصدیق به کمک کلید موقت (TKIP) و استاندارد رمزنگاری پیشرفته (AES) برای رمزنگاری سیگنال‌ها استفاده می‌کند. از TKIP برای اتصال کلاینت‌های قدیمی‌تر و AES که سرعت و امنیت بیشتری را فراهم می‌کند تنها برای اتصال دستگاه‌های جدیدتر قابل استفاده است.

پس با تعریف یک کلمه‌عبور یا کلید رمزنگاری شده در یک اکسس‌پوینت، به کلاینت مجاز اجازه دسترسی داده خواهد شد.

اگر توضیحات بالا، کمی گنگ و نامفهوم به نظر می‌رسند، به دلیل پیچیده بودن رمز‌نگاری در شبکه‌های بی‌سیم است. برای اینکه کمی از این پیچیدگی کاسته شود، شبکه‌های وای‌فای، از متد ساده‌تری به نام WiFi Protected Setup نیز بهره می‌برند.

WPS یا WiFi Protected Setup

این استاندارد که در سال ۲۰۰۷ معرفی شده است، راه‌اندازی یک شبکه ایمن را آسانتر می‌کند. تنها کاری که برای استفاده از این متد باید انجام داد، فشردن کلید WPS است.

ابتدا باید بر روی اکسس‌پوینت، کلید WPS را فعال کنید و سپس در زمانی کمتر از ۲ دقیقه بر روی کلید WPS کلاینت بزنید تا به اکسس‌پوینت متصل شود. به کمک WPS نیازی به حفظ کردن پسورد ندارید. به خاطر داشته باشید که این ویژگی تنها در دستگاه‌های سازگار با این استاندارد قابل استفاده است. البته اغلب دستگاه‌های سال‌های گذشته از این استاندارد پشتیبانی می‌کنند.

WiFi Direct

این استاندارد به کلاینت‌ها کمک می‌کند بدون نیاز به یک اکسس‌پوینت واقعی به یکدیگر متصل شوند. به زبان ساده، یک تلفن‌هوشمند، خود را به یک اکسس‌پوینت کوچک تبدیل می‌کند تا سایر دستگاه‌ها به آن متصل شوند. این استاندارد برای به اشتراک‌گذاری اینترنت با چند دستگاه‌ دیگر فوق‌العاده مفید است.

برای مثال، لپ‌تاپ خود را به یک کابل شبکه و اینترنت متصل می‌کنید و با فعال کردن این ویژگی، برای سایر دستگاه‌ها هم امکان دسترسی به اینترنت را فراهم می‌کنید. ویژگی WiFi Direct بیشتر در تلفن‌های هوشمند و تبلت‌ها استفاده شده و با نام Personal Hotspot شناخته می‌شود.

شبکه‌‌های Power Line

وقتی صحبت از شبکه می‌شود، نمی‌توان همیشه به کابل شبکه دسترسی داشت. از طرف دیگر دریافت سیگنال‌ها در بعضی از قسمت‌های ساختمان به علت فاصله زیاد از اکسس‌پوینت، ممکن است ضعیف باشد. در این موارد بهترین راهکار استفاده از یک جفت آداپتور Power Line است.

آداپتورهای Power Line، سیم‌کشی‌‌های الکتریکی ساختمان را به کابل شبکه تبدیل می‌کنند.  برای استفاده از این ویژگی به دو آداپتور نیاز دارید. یکی از این دو به اکسس‌پوینت (یا روتر) و دیگری به کلاینت Ethernet-Ready متصل خواهد شد.

در حال حاضر دو استاندارد HomePlug AV و Powerline AV+ 500  برای Power Line وجود دارد که به ترتیب سرعت‌ اتصال ۲۰۰ و ۵۰۰ مگابایت در ثانیه را فراهم می‌کنند.

در قسمت بعد به بررسی مراحل بهینه‌سازی شبکه‌‌های بی‌سیم خواهیم پرداخت.

منبع: www.zoomit.ir