شبکه‌. این واژه امروزه به یکی از محبوب‌ترین و پرکاربردترین بخش‌های دنیای فناوری و کامپیوتر اختصاص دارد. کافی است نگاهی به موضوعات خبری، فناوری‌ها یا حتی دوره‌های آموزشی بیاندازید تا به محبوبیت این مبحث پی ببرید. شبکه آن طور که خیلی‌ها تصور می‌کنند سخت و پیچیده نیست. با صرف زمان و مطالعه منابع مناسب، هر کسی می‌تواند در زمینه شبکه به یک متخصص برجسته‌ تبدیل شود. ما در پیمودن قدم‌های اول و آشنایی اولیه در این زمینه به شما کمک می‌کنیم.

پرینت سه‌بعدی یکی از فناوری‌های نوین و در عین حال جذابی است که اخیراً در بسیاری از صنایع مورد استفاده قرار گرفته است که در درجه‌ی اول بسیار جالب است. اما برخی از دانشمندان در پی ساخت پرینترهای سه‌بعدی هستند تا با استفاده از آن‌ها جان میلیون‌ها انسان را نجات دهند.

در صورتی که بتوان چنین پرینترهایی را به تولید انبوه رساند، می‌توان جان شمار بسیاری از انسان‌ها را نجات داد. اگر بشر بتواند رنگ واقعیت به چنین ایده‌ای ببخشد و آن را در گستره‌ی وسیعی به اجرا گذارد، دیگری نیازی به ایجاد صف‌های الویت به منظور دریافت اعضای بدن نیست.

برای مثال فقط در کشور ایالات متحده‌ی آمریکا 78,837 بیمار در انتظار دریافت اعضای پیوندی بدن هستند، در حالی که تنها 3,407 نفر از ماه ژانویه قادر به دریافت اعضای بدن مدنظر خود بوده‌اند. بهره‌گیری از پرینترهای سه‌بعدی وجود صف‌های انتظار برای دریافت اعضای پیوندی را با تاریخ پیوند خواهند داد. همچنین این امر منجر به از بین رفتن جُرم‌هایی مانند قاچاق انسان یا قاچاق اعضای بدن خواهد شد. اما تولید اعضای بدن انسان‌ها با چالش‌های فراوانی روبرو است و پیچیدگی بالایی دارد.

پرینت سه‌بعدی اعضای بدن انسان به چه معنا است؟

برای سال‌های متمادی است که دانشمندان درصدد ایجاد اعضای بدن انسان‌ها در محیط‌های آزمایشگاهی هستند، اما در انتهای دهه‌ی ۹۰ میلادی بود که با معرفی فناوری پرینت بیولوژیک پیشرفت‌هایی در این زمینه حاصل شد. این فناوری ماحصل تلاش‌های دانشمندان در انستیتوی Wake Forest بوده که با استفاده از آن موفق به پرینت سه‌بعدی بلوک‌های مصنوعی سلولی شدند که آن‌ها را قادر به پرینت مثانه انسان می‌کرد، اما این گروه هیچگاه مثانه‌ی انسان را به طور مصنوعی پرینت نکردند. در ابتدای سال 2000 میلادی، توماس‌بلیدر، مهندس بیولوژی دانشگاه کلِمسون، کار خود را برای بهینه‌سازی پرینتر‌های جوهرافشان به‌منظور استفاده از جوهر بیولوژیک و ساخت اعضای سه‌بعدی آغاز کرد.

در سال 2007 میلادی یکی از اولین کمپانی‌های فعال در زمینه‌ی پرینت بیولوژیک با نام Organovo آغاز به‌کار کرد. در ابتدای کار این کمپانی شروع به تولید بافت‌های شُش انسان کرد که برای تست داروها و تحقیقات در آزمایشگاه‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفت. یکی از اهداف این کمپانی تولید شُش‌های مصنوعی از طریق پرینت سه‌بعدی است. این روزها تحقق این نظریه به واقعیت نزدیک‌تر شده است، اما همچنان فاصله‌ با تولید تجاری اعضای بدن انسان‌ها زیاد است.

ساز و کار پرینت سه‌بعدی اعضای بدن انسان چگونه است؟

هر چند پرینت سه‌بعدی یک قطعه یا ابزار پلاستیکی از نظر پیچیدگی بسیار ساده‌تر از پیچیدگی تولید اعضای بدن انسان است، اما در صورت کلی، پرینت سه‌بعدی دارای ساز و کار مشخصی است که برای تمام ابزار‌ها صادق است. پرینتر‌های سه‌بعدی دارای کارتریج‌ها یا مخازنی برای ذخیر‌ه‌ی جوهر از انواع مختلف و در مورد تولید اعضای بدن، جوهر‌های بیولوژیک هستند، که با استفاده از سوزن‌های موجود روی پلتفرم یا محل پرینت، براساس الگوی مشخص شده، شروع به پرینت اعضای بدن مورد نظر می‌نمایند. اما پرینت اعضای بدن دارای تفاوت‌هایی است که در ادامه به آن‌ها اشاره می‌کنیم.

• هرچند بسیاری از اعضای بدن از نظر ساختار به‌هم شبیه هستند، اما برای اینکه پزشکان یک عضو را از طریق پرینت سه‌بعدی برای بیماری خاص تولید نمایند، باید عضو معیوب را از طریق گرفتن تصاویر سی‌تی اسکن و همچنین MRI به‌طور دقیق به‌زیر ذره‌بین ببرند. تصاویر حاصل باید با استفاده از نرم‌افزار‌های توسعه داده شده مورد تحلیل و بررسی قرار گیرد تا نقشه‌ی سلولی عضو مورد نظر و تقسیم‌بندی سلول‌ها در هر لایه بطور مشخص، معلوم شده و در نقشه‌ی پرینت بطور دقیق قید شود.
• به جای استفاده از پلاستیک یا فلز به‌عنوان ماده‌ی اصلی پرینت، پرینتر سه‌بعدی اعضای بدن انسان از سلول‌های انسانی بسته به نوع عضوی که پرینت خواهد شد، مورد استفاده قرار می‌گیرد که این سلول‌ها با موادی برای نگاه‌داشتن سلول‌های در کنار یکدیگر همراه می‌شود. در کنار استفاده از سلول‌های مختص به عضو مورد نظر، می‌توان از سلول‌های بنیادی نیز استفاده کرد که قابلیت تبدیل شدن به سایر سلول‌های مورد نظر را داشته و بدن انسان نیز می‌تواند چنین سلول‌های را پذیرایی نماید. همچنین سایر موادی که بدن انسان تعامل خوبی با آن برقرار کرده و مشکلی را از نظر سلامتی برای انسان پدیدار نمی کند نیز می‌توانند در پرینت سه‌بعدی مورد استفاده قرار گیرند. برای مثال می‌توان به استفاده از یک فک تیتانیومی در یک زن 83 ساله و استفاده از یک استخوان ران پلاستیکی در یک مرد که با استفاده از پرینت سه‌بعدی تولید شده اشاره کرد.
• پس از پایان یافتن پروسه‌ی پرینت سه‌بعدی، نوبت به قرار گرفتن عضو پرینت شده در انکوباتور (ابزاری آزمایشگاهی است که برای کشت و رشد دادن نمونه‌های زنده مانند سلول‌ها و میکروب‌ها به‌کار می‌رود) می‌رسد که برای فعال‌سازی سلول‌ها مورد استفاده قرار گرفته و منجر به آغاز کار عضو مورد نظر می‌شود.

مرحله‌ی آخر، اصلی‌ترین و در واقع پیچیده‌ترین مرحله است که شاید بتوان آن را عامل اصلی تجاری نشدن تولید اعضای بدن از طریق پرینت سه‌بعدی دانست.

چالش‌های پیش رو چیست؟

براساس نظریات آنتونی‌بیلد، که اولین تلاش‌ها برای تولید بافت‌های مصنوعی مثانه را در Wake Forest به انجام رسانده، تولید اعضای بدن انسان متشکل از چندین مساله‌ی اصلی است که پیچیدگی پرینت سه‌بعدی اعضای بدن را بالا برده است. اصلی‌ترین مساله در این میان، یافتن موادی است که بتوان با استفاده از آن اعضای بدن را پرینت کرده و خارج از محیط بدن رشد داد. همچنین نمی‌توان عضوی از بدن را با استفاده از مواد مناسب تولید کرده و براحتی در دورن بدن بگذاریم. همانطور که گفتیم، اعضای بدن پیچیدگی بالایی دارند و نمی‌توان با کنار هم قرار دادن چندین سلول در شکل یک عضو، آن را درون بدن جا گذاشته و آماده برای استفاده انگاریم.

هود لیپسون، یکی از مهندسان بیولوژیک Cornell در این مورد چنین اظهار نظر می‌کند:

می‌توان سلول‌های انسان را در شکل یکی از اعضای بدن در کنار هم قرار داد، اما کلید استارت کجا است تا با فشار دادن آن، عضو پرینت شده آغاز به کار کند؟ معجزه‌ی مورد نظر پس از پرینت کردن عضو باید به‌وقوع بپیوندد.

لیپسون همچنین به این نکته نیز اشاره می‌کند که هنوز نرم‌افزاری دقیق و قدرتمند برای دریافت کوچکترین حزئیات روی اعضای بدن انسان وجود ندارد.علاوه بر وجود مشکلات در مورد ایجاد اعضای بدن از طریق پرینت سه‌بعدی، مشکل دیگری نیز وجود دارد که آن ایجاد رگ‌های خونی است. تمامی اعضای بدن نیازمند وجود سیاهرگ‌ها، مویرگ‌ها و سرخرگ‌ها هستند که با استفاده از آن‌ها خون به داخل عضو مورد نظر پمپاژ شده و املاح و مواد مورد نیاز خود را از این طریق دریافت می‌کند. اما پرینت چنین مجراهایی در داخل اعضا بسیار سخت است.

وجود این مشکلات به‌معنای پایان کار و عدم وجود راهی برای حل مشکل نیست، بلکه شماری از متخصصان موفق به ساخت نمونه‌هایی از رگ‌های خونی با استفاده از پلیمرهای مولکولی براساس مواد قندی شده‌اند. تلاش‌های دیگری نیز توسط محققان فرانهوفر و همچنین محققان دانشگاه هاروارد انجام شده است که در مورد آخر، دانشمندان موفق به پرینت اعضای بدن با مجراهایی به‌منظور عبور خون وهمچنین مواد مغذی شده‌اند.

آینده‌ی پرینت سه‌بعدی اعضای بدن چگونه است؟

تا‌کنون شماری از فعالیت‌های نیمه‌موفق در زمینه‌ی تولید و ایجاد اعضای بدن از طریق پرینت سه‌بعدی انجام شده است که علت نیمه موفق بودن آن‌ها عدم بکارگیری نمونه‌های تولید شده در محیط واقعی است. همچنین برخی از این نمونه‌ها نیز حیاتی چند روزه داشته‌اند. برای مثال می‌توان به شش تولید شده توسط کمپانی Organovo اشاره کرد که تنها حیاتی ۴۰ روزه داشته، در حالی که تیمی از محققان دانشگاه Louisville موفق به تولید نمونه‌‌ای کاربردی از دریچه‌های قلب و رگ‌های کوچک شده‌اند که امیدوارند تا از آن‌ها در نمونه‌های پرینت شده‌ی قلب خود استفاده کنند. همچنین نباید گوش ساخته شده توسط مهندسان بیولوژی Cornell را از یاد برد که قادر است به‌خوبی به انجام وظیفه بپردازد.

براساس آمار ارائه شده، حدود 90 درصد از افرادی که در انتظار دریافت اعظای پیوندی هستند، به کلیه نیاز دارند. تیمی از محققان چینی موفق به ساخت کلیه‌ای با استفاده از پرینت سه‌بعدی شده‌اند که قادر است تنها چند ماه به حیات ادامه دهد. همانطور که در ویدئوی زیر مشاهده می‌کنید، Atala که یکی از متخصصین در زمینه‌ی پرینت سه‌بعدی است، نمونه‌ای از کلیه‌ی تولید شده با استفاده از پرینت‌ سه‌بعدی را به حضار نشان می‌دهد. در طول این نشست، ان جراح به تشریح نقش فناوری در آینده‌ی پزشکی پرداخته است. وی از اسکنرهایی سخن به میان آورده که می‌توانند جراحات وارده به بدن انسان را اسکن کرده و پروسه‌ی پرینت عضو معیوب را مستقیماً در داخل بدن بیمار آغاز می‌کنند.

نظر شما در مورد پرینت سه‌بعدی چیست؟ آیا این فناوری نیز همچون سایر فناوری‌هایی که انسان به آن دست یافته، کاربردهای منفی را در پی خواهد داشت؟ آیا پرینت سه‌بعدی اعضای بدن انسان می‌تواند پایانی بر بیماری‌های صعب‌العلاج و معلولیت‌ها در انسان‌ها باشد؟

منبع: www.zoomit.ir

در حقیقت زمانی که پشت کامپیوتر نشسته یا لپ‌تاپ را روی پاهای خود قرار داده و به گپ و گفت با دوستان می‌پردازیم، احساس آرامش کرده و حس می‌کنیم که از سختی‌های زندگی روزمره و کار دشوار به دنیای دیجیتال پناه آورده‌ایم. تا به حال فکر کرده‌اید که چرا چنین حالتی رخ می‌دهد؟ چرا ایجاد ارتباط و تعامل از طریق کامپیوتر تا این میزان آسان‌تر از صحبت رو در رو به نظر می‌رسد؟

بسیاری از ما پس از یک روز طولانی و خسته کننده که تقریبا تمام آن را پشت کامپیوتر گذرانده‌ایم از اداره به خانه باز می‌گردیم. کفش‌های خود را درآورده و یک نوشیدنی برای خود دست و پا می‌کنیم؛ در نهایت نیز به شکل طنز آمیزی دوباره مقابل کامپیوتر خانه می‌نشینیم. بسیار جالب است که چگونه بسیاری از ما ترجیح می‌دهیم به جای ایجاد تعامل واقعی و مستقیم با نزدیکان خود، به تعامل با افراد از کانال شبکه‌های اجتماعی نظیر فیس‌بوک و توییتر بپردازیم.

در حقیقت زمانی که پشت کامپیوتر نشسته یا لپ‌تاپ را روی پاهای خود قرار داده و به گپ و گفت با دوستان می‌پردازیم احساس آرامش کرده و حس می‌کنیم که از سختی‌های زندگی روزمره و کار دشوار به دنیای دیجیتال پناه آورده‌ایم. تا به حال فکر کرده‌اید که چرا چنین حالتی رخ می‌دهد؟ چرا ایجاد ارتباط و تعامل از طریق کامپیوتر تا این میزان آسان‌تر از صحبت رو در رو به نظر می‌رسد؟

تعامل اجتماعی، تئوری ذهن و درگیری احساسی

یکی از پلتفرم‌های محبوب مطالعه بر روی مفاهیم روانی تعاملات اجتماعی، بازی Ultimatum است. در یک بازی ساده‌ی Ultimatum، یکی از اشخاص (تقسیم‌کننده) وظیفه‌ی تقسیم نمودن چیز بخصوصی را بین خود و شخص دیگر (دریافت کننده) بر عهده دارد. معمولا این چیز مشخص، مقداری پول در نظر گرفته می‌شود و شخص تقسیم‌کننده آزادی عمل دارد تا هر نسبت سهمی که دوست داشته باشد را انتخاب نماید. در این هنگام شخص دریافت‌کننده می‌تواند پیشنهاد درصد سهم را بپذیرد تا بر اساس آن، مبلغ پول تقسیم گردد؛ یا پیشنهاد ارائه شده را رد کند. در این حالت اگر پیشنهاد منطقی نبوده و از سوی دریافت‌کننده مردود شود، هیچ‌یک از بازیکن‌ها پولی دریافت نخواهند کرد.

در یکی از پر بحث‌برانگیز‌ترین مقالات اقتصاد رفتاری، به تحلیل و آنالیز پردازش‌های ذهنی که پشت رد شدن یک پیشنهاد غیرمنصفانه از سوی دریافت کننده وجود دارد پرداخته شده است که در آن، تقسیم کننده سهم ۳۰ درصد یا کمتر از آن را پیشنهاد می‌کرده است. یکی از یافته‌های جالب توجه این تحلیل، این بود که پیشنهادات غیرمنصفانه‌ای که توسط یک انسان دیگر ارائه شده بود با نرخ بسیار بالاتری نسبت به زمانی که تقسیم‌کننده یک کامپیوتر باشد از سوی دریافت کننده رد می‌شدند. نتیجه‌ آنکه، مشارکت‌کنندگان واکنش احساسی قوی‌تری به پیشنهادات غیرمنصفانه‌ای که توسط یک انسان ارائه شده بود در مقایسه با همان پیشنهادات از طرف کامپیوتر از خود نشان می‌داند.

این یافته‌ها، پس از آن توسط تصویربرداری‌های عصبی و مغزی نیز مورد تایید قرار گرفت. میزان فعالیت در قسمت‌هایی از مغز که در حالت‌های احساسی منفی نظیر درد و پریشانی دخیل هستند در قبال پیشنهادات غیرمنصفانه از سوی یک انسان دیگر واکنش بسیار شدیدتری داشته و سطح واکنش در قبال همان پیشنهاد از سوی کامپیوتر در سطح به مراتب پایین‌تری قرار می‌گیرد.

در قیاس تعامل با یک کامپیوتر و تعاملات اجتماعی انسانی، کنش و واکنش با یک انسان دیگر بخش‌های قابل توجهی از مغز را به فعالیت وا می‌دارد که در اصل مسئول ایجاد استدلال و فرض در خصوص ذهنیت انسان‌های دیگر است. یکی از صفات منحصر بفرد ادراک اجتماعی بشر، به گرایش ما برای ساختن مدلی از ذهن دیگران مربوط می‌شود. چنین خصوصیتی موجب می‌شود انسان قادر باشد تصوری از وضعیت ذهنی شخص مقابل ایجاد نموده و بر مبنای آن به استدلال بپردازد.

هنگامی که به تعامل با دیگر افراد می‌پردازید، ذهن شما بطور مداوم در حال استدلال و قضاوت در خصوص آن شخص و حالات ذهنی اوست، حال آنکه در اغلب اوقات حتی بصورت خودآگاه متوجه این فرآیند نخواهید بود و شاید گاهی تلاش می‌کنید هیچ قضاوتی در خصوص افراد نداشته باشید؛ اما ذهن برای ایجاد یک تعامل مطلوب بصورت پایدار نیاز به بازخورد داشته و تلاش می‌کند بازخورد مورد نیاز خود برای ارائه‌ی کنش‌های بعدی را از مدل‌سازی و استدلال حالات ذهنی شخص مقابل بدست آورد. ذهن دائما اندیشه می‌کند که طرف مقابل چه تفکری در ذهن دارد، حالات تن صدای او نمایانگر چیست، قصد و منظور وی چیست و…

این خصوصیت همان چیزی است که ارتباطات اجتماعی را نیازمند صرف انرژی و فعالیت‌های ذهنی سنگین می‌کند. بر همین اساس، تعامل با سایر انسان‌ها به درگیری احساسی بیشتری نیاز خواهد داشت که تلاش‌های ادراکی و شناختی بیشتری را نیز وارد جریان خواهد کرد. حال آنکه تعامل با کامپیوتر آدمی را از بار این درگیری ذهنی تا حدود زیادی رها ساخته و اسباب راحتی بیشتر را فراهم می‌کند.

این مطالعات همچنین به خوبی نمایانگر تفاوت شدت فعالیت، در حالت‌ تعامل با یک انسان دیگر و تعامل با یک کامپیوتر است. هنگامی که ما به تعامل با یک انسان دیگر می‌پردازیم، قادر به کنترل سطح درگیری احساسی صرف شده طی فرآیند تعامل نخواهیم بود. فعال شدن نواحی مشخص مغز حالت خودکار داشته و بدون دخالت ارادی ما، به هنگام یافتن یک انسان دیگر در رادار به انجام وظیفه خواهد پرداخت.

در تصویر فوق، نواحی رنگی قسمت‌هایی هستند که هنگام مشاهده‌ی چهره‌ی یک انسان دیگر، توسط شخص، فعالیت بیشتری در مقایسه با شرایط کنترل از خود بروز می‌دادند. این قسمت‌ها تلاش دارند مرتبا بازخوردهای مورد نیاز مغز را از تعامل با شخص مقابل بدست آورند.

بنابراین اگرچه ما در اغلب اوقات نمی‌توانیم احساس راحتی بیشتر خود برای انجام تعاملات از طریق کامپیوتر را توجیه کنیم (خصوصا در مواقعی که احساس خستگی داشته باشیم) اما نتیجه‌ی علمی به وضوح رفتار ما را توجیه می‌کند:‌ ارتباط با یک کامپیوتر نیازی به تلاش‌های شناختی و احساسی از سوی ذهن نداشته که تعامل ما با آن را ساده می‌کند.

چرا برقراری ارتباط از طریق وب‌سایت‌های اجتماعی از تعامل رو در رو ساده‌تر است؟

 مطالعات نشان داده‌اند که تعاملات روزمره‌ی ما، اغلب به کلی بر مبنای ارتباطات غیرشفاهی صورت می‌پذیرد. هنگامی که به تعامل با دیگران می‌پردازیم، ذهن ما بطور دائم در حال پردازش سیگنال‌های مستقل از کلمات نظیر حالت‌های چهره، تن صدا، اشارات، زبان بدن، ارتباط چشمی و حتی فاصله‌ی فیزیکی میان افراد است.

این سیگنال‌های غیرکلامی قلب و روح تعامل را تشکیل می‌دهند. ما هیچ‌گاه قادر به درک معنی صحیح تعامل نخواهیم بود مگر آنکه توانایی ترجمه و تفسیر سیگنال‌های غیرکلامی را داشته باشیم. چنین نقصی همان چیزی است که بیماران مبتلا به اوتیسم از آن رنج می‌برند.

این سیگنال‌ها، به ما در ایجاد استدلال از اهداف و مقاصد افراد یاری رسانده و به ما می‌فهمانند که طرف مقابل تا چه میزان خود را بر روی بحث متمرکز کرده است. از طریق سیگنال‌های غیرکلامی می‌توان به آرامش، یا پریشانی، جذب شدنی یا زدگی نسبت به خود و هرآنچه که پایه‌های تعامل را شکل می‌دهند پی برد. سیگنال‌های غیرکلامی، حدودی از عمق را به تعاملات می‌افزاید اما تا حد زیادی نیز نیازمند تلاش‌های شناختی و احساسی از سوی ذهن است.

از سوی دیگر، برقراری تعامل بصورت آنلاین، نیازی به این سطح از تلاش اضافی نخواهد داشت چراکه این ارتباط‌ها اغلب در چارچوبی ساده و مینیمال یا محصور شده‌ای از علائم اجتماعی پیاده‌سازی شده و پردازش‌های ذهنی مورد نیاز برای تعامل را می توان در شکلک‌ها و نقطه گذاری‌ها خلاصه کرد.

تعامل چهره به چهره بعنوان مدلی “موازی” از برقراری ارتباط در نظر گرفته می‌شود. در چنین حالتی، به هنگام صحبت کردن یکی از طرفین، دیگری سکوت می‌کند، یکی با تکان دادن سر به تایید می‌پردازد در حالی که دیگری در حال توضیح دادن است و در نهایت شخص حتی اگر طرف مقابل سکوت کرده باشد با استفاده از استدلال ذهنی متوجه می‌شود که این سکوت الزاما به معنای ادامه نداشتن صحبت‌های شخص و پایان یافتن آن نیست. در این حالت ما می‌توانیم تشخیص دهیم که طرف مقابل در حال پردازش اطلاعات است.

رفتار موازی بصورت آنلاین امری غیرممکن است؛ چراکه امکان دیدن شخص مقابل برای ما فراهم نیست. در صورتی که شخصی برای مثال بپرسد “هنوز آنجا هستی؟” و بلافاصله پاسخی دریافت نکند هیچ راهی برای فهمیدن این مساله وجود ندارد که آیا شخص مقابل واقعا حضور ندارد، یا در این لحظه علاقه‌ای به صحبت کردن نداشته و یا شاید حتی از صحبت‌های شخص اول ناراحت یا عصبانی شده باشد.

در این نوع از برقراری ارتباط “غیرموازی” مقاصد هر دو طرف بطور مرتب نیاز به هماهنگی دارد چراکه رفتارها توسط بازخوردهای بدست آمده از طرف مقابل هدایت نمی‌شوند. افراد در ارتباطات آنلاین بسیار سر سری‌تر از حالت رو در رو رفتار می‌کنند چرا که موظف به درک سیگنال‌های طرف مقابل نبوده و توقعی از آن‌ها وجود ندارد.

یکی از مسائل اثبات شده در خصوص کنش‌های احساسی، این است که مشاهده‌ی سایرین در یک حالت خاص احساسی، بصورت خودکار موجب فعال و درگیر شدن بازتابی از آن حالت احساسی در شخص تماشاگر می‌شود (دینبرگ و تانبرگ؛ 1998). بنابراین اگر ما شاهد ناراحتی شخصی باشیم، احساس شخص مقابل را در سطح خاصی تجربه خواهیم کرد.

تصور می‌شود که این پدیده، پشتیبانی برای توانایی ما در درک تعاملات اجتماعی است. به اشتراک گذاشتن حالت‌های احساسی دیگران باعث تسهیل در درک و پیش‌بینی ما از مقاصد و اقدامات این افراد است چراکه احساس موجب می‌شود انسان‌ها به شیوه‌ی یکسانی احساس کرده، عمل کنند و دنیا را به دیده‌ی یکسانی بنگرند.

در نقطه‌ی مقابل، تعاملات آنلاین خالی از احساس هستند. یک نمونه‌ی غم‌انگیز از چنین جریانی داستان شارون سلین است، داستان مادری که از طریق تبادل متن به برقراری ارتباط با دخترش که برای تحصیل، دور از خانه بود می‌پرداخت. یک روز بعد از ظهر، در حالی که به گفتگو مشغول بودند، مادر از دختر خود درباره‌ی حال و اوضاع او سوال می‌پرسد و دختر با حالتی مثبت و با ترکیب شکلک‌های لبخند و قلب پاسخ مادر را ارسال می‌کند. پس از آن، در همان شب دختر دست به خودکشی زد. علائم افسردگی در دختر وجود داشت، اما تنها راه درک آن‌ها از طریق ارتباط چهره به چهره و ورود درک حالت‌های احساسی به تعامل بود.

شبکه‌های اجتماعی حالتی مجازی از تعامل را تسهیل می‌کنند

عبارت “مجازی” برای توصیف مواردی به کار می‌رود که واقعی نیستند، اما بخش مهمی از صفات واقعی را به خود می‌گیرند تا حس واقعیت را برای ما شبیه سازی نمایند. برای نمونه هنگامی که به انجام یک بازی جنگی کامپیوتری می‌پردازید، متوجه احساس‌هایی نظیر هیجان، نا امیدی و تنش خواهید شد، اما هرگز در طول این بازی زخمی نخواهید شد.

در حقیقت، خالقان چنین بازی جنگی مدعی خواهند بود که تجربه‌ی مجازی بسیار بهتر از نوع واقعی آن خواهد بود چرا که در حالت مجازی، خطرات تجربه‌ی واقعی حذف شده‌اند. حال در حالت مشابهی، برقراری ارتباط از طریق شبکه‌های اجتماعی، احساس برقراری تعامل را در اشخاص ایجاد کرده و در عین حال دشواری‌ها و پیچیدگی‌های ارتباط چهره به چهره را نیز از آن مستثنا نموده است. همانگونه که گفته شد در قیاس با تعامل با کامپیوترها، برقراری ارتباط با انسان‌ها نیازمند سطوح بالاتری از درگیری احساسی/ادراکی است که مغز آدمی را بیش از پیش به فعالیت وا می‌دارد. بنابراین هنگامی که برای صرف این فعالیت ذهنی بیش از اندازه خسته باشیم، معمولا راه ساده‌تر و مجازی را انتخاب خواهیم کرد.

منبع: www.zoomit.ir